LOST && FOUND : moment ★

ถึง : สีวัน, พี่ของฉัน.

..

สวัสดี ,
นังซูเปอร์ง้องแง้งมาช่วยคุณแล้ว :')

จะใครซะอีกล่ะที่เรียกแกอย่างนี้
ไม่ถามว่าแกสบายดีมั้ย
ประโยคแบบนั้นมันเบสิคไป
5555.
และเอาเข้าจริง, ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น
ฉันคงได้รู้จากแม่บ้างแล้วน่ะแหละ
ปกติฉันจะเล่าให้แกฟังทุกทุกอย่างใช่มั้ย
ตั้งแต่เรื่องปวดเข้ ยัน เรื่องที่โดนคนมาคลองถมใส่ :P
แต่ว่ามีเรื่องนึงที่ฉันยังไม่ได้เล่าให้แกฟัง ..

วันนั้นฉันร้องไห้ .. . ..
ฉันคิดว่าแกรู้ว่าวันไหน
ฉันร้องไห้พอคิดถึงตอนที่แกจะไม่อยู่กับฉัน
ฉันร้องไห้พอคิดว่าแกจะไม่รักฉันแล้ว
ฉันร้องไห้ .. ตอนที่นึกถึงคำที่แม่บอกว่า ,
ฉันทำให้แกมีความสุขเท่าคนนั้นไม่ได้ .

แต่วันนี้,
ฉันไม่ร้องแล้ว
และฉันก็ไม่เชื่อคำนั้นของแม่ด้วย, ฮ่าฮ่า
เพราะฉันเชื่อในตัวแก
เชื่อในความเป็นพี่น้องของเรา
เอาศิยาพลสิบคนมาแลกกับแก
ฉันก็ไม่เอาว่ะ :(
แกเองก็เชื่อฉันที่เป็นอย่างนี้ใช่มั้ย ?

ถ้าเกิดจะมีอะไรสักอย่างในโลก
ต้องถูกกำหนดให้เปลี่ยนไป
สิ่งที่ฉันจะขอให้ยังคงอยู่ ,
.. คือครอบครัวเรา
ขอบคุณแม่หยีที่ยุแม่
ว่าอยากให้เบลมีเพื่อนเล่น
เป็นไงล่ะเมิง !
5555.
 

สุดท้ายนี้ ,
นึกถึงคำที่เคยพูดเอาไว้เมื่อสองปีที่แล้ว
..



ฉันมีแกตั้งแต่เกิดและรู้ว่าจะมีแบบนี้ตลอดไป.

:')))

..

ด้วยรักมาก
ฉันเอง :; น้องของแก.